Amerykański Dzień Niepodległości
Nie mogłam się powstrzymać :) W końcu jestem amerykanistką a dziś taka okazja! 4 lipca to w USA Dzień Niepodległości. W przeciwieństwie do naszej równie radosnej i ważnej, ale jednak smutnej uroczystości w (zwykle) deszczowym i zimnym listopadzie, amerykańskie święto obchodzone jest na wesoło – z paradami, fajerwerkami i mnóstwem amerykańskich symboli. Pierwszy raz wylądowałam na lotnisku JFK właśnie 4 lipca i zamiast oglądać pokaz sztucznych ogni stałam w długaśnej kolejce do urzędnika imigracyjnego zastanawiając się, kiedy wreszcie – i czy w ogóle – dostanę stempelek w paszporcie i pozwolenie na 6-miesięczny pobyt. Na szczęście wszystko poszło gładko, rozmowa z funkcjonariuszem ograniczyła się do grzecznościowego “Hi” i “Bye”, a ja rozpoczęłam swoje 3-miesięczne wakacje w Wielkim Jabłku. Wtedy wybuchła moja wielka miłość do Nowego Jorku :)
Dzisiaj postanowiłam pogrzebać we wczesnych pamiętnikach Anais i znaleźć jakąkolwiek wzmiankę o Święcie Niepodległości. Nie jest tego dużo, może dlatego, że zwłaszcza na początku Anais nie czuła się Amerykanką i niezbyt identyfikowała się z krajem, do którego przypłynęła jako dziewczynka po przejściach.
[July 4, 1920] [...] Maman and I, sitting on the porch, have just remarked, “What little boys men are!” For the Fourth of July, the great American Independence holiday, those big “boys” walk around in bathing suits with whistles and firecrackers than soon will be explodind by the dozen.
I still have the memory of the beach – so much noise that one could not think. I wrote on the sand to pass the time – remembering that last year I wrote Enric’s name there.
(The Early Diary of Anais Nin, Vol. 1 1914-1920, str. 492)
[July 5, 1921] [...] What shall I say of last night? It was the hot Fourth of July night of tradition. The open square at Forest Hills was decorated with flags and soft lights; the center thickly carpeted for dancing; and the band, from its imposing stand, filled the air with the joyous strains of dance music. Hugo came with Martha and another girl, whose name I forget. We soon made other friends, and among them two young boys from Columbia, with whom we are going to the inn this coming Saturday. Hugo danced with me often, and then we slipped away between dances and walked, talking as brooks flow to the river. It was one of the happiest nights of my life. Hugo enjoys dancing immensely, and I also. Other boys came, and I danced with many but was always looking forward to my dances with Hugo, and never in vain! For the greatest wonder of it all is that Hugo, with all his wisdom, likes. Oh, my happiness is too great [...].
(The Early Diary of Anais Nin, Vol. 2 1920-1923, str. 239)
