Dzisiaj postanowiłam pogrzebać we wczesnych pamiętnikach Anais i znaleźć jakąkolwiek wzmiankę o Święcie Niepodległości. Nie jest tego dużo, może dlatego, że zwłaszcza na początku Anais nie czuła się Amerykanką i niezbyt identyfikowała się z krajem, do którego przypłynęła jako dziewczynka po przejściach.

[July 4, 1920] [...] Maman and I, sitting on the porch, have just remarked, „What little boys men are!” For the Fourth of July, the great American Independence holiday, those big „boys” walk around in bathing suits with whistles and firecrackers than soon will be explodind by the dozen.

I still have the memory of the beach – so much noise that one could not think. I wrote on the sand to pass the time – remembering that last year I wrote Enric’s name there.

(The Early Diary of Anais Nin, Vol. 1 1914-1920, str. 492)

[July 5, 1921] [...] What shall I say of last night? It was the hot Fourth of July night of tradition. The open square at Forest Hills was decorated with flags and soft lights; the center thickly carpeted for dancing; and the band, from its imposing stand, filled the air with the joyous strains of dance music. Hugo came with Martha and another girl, whose name I forget. We soon made other friends, and among them two young boys from Columbia, with whom we are going to the inn this coming Saturday. Hugo danced with me often, and then we slipped away between dances and walked, talking as brooks flow to the river. It was one of the happiest nights of my life. Hugo enjoys dancing immensely, and I also. Other boys came, and I danced with many but was always looking forward to my dances with Hugo, and never in vain! For the greatest wonder of it all is that Hugo, with all his wisdom, likes. Oh, my happiness is too great [...].

(The Early Diary of Anais Nin, Vol. 2 1920-1923, str. 239)

No i w opisie filmu nie ma ani słowa, że jest on na podstawie opowiadań Anais Nin :( Można się jedynie dowiedzieć, że „Akcja rozgrywa się w Europie w 1939 roku, w przededniu II wojny światowej. Młoda amerykańska pisarka przyjeżdża do Paryża w poszukiwaniu literackiego natchnienia. Tu poznaje przystojnego i poczytnego francuskiego pisarza. Dzięki niemu otrzymuje zlecenie na napisanie opowiadań erotycznych. Przygotowując się do pracy, Elena postanawia najpierw wzbogacić własne doświadczenia. Trafia do podziemnego światka, gdzie jej fantazje mieszają się z rzeczywistością.” Mnie ten film nie zachwycił, dużo bardziej podobał mi się „Henry i June”, ale i tak polecam go fanom pisarstwa Anais, i erotyki oczywiście :)

A tu taki mały „trailer” dla tych, co jeszcze nie widzieli:

]]> http://anaisn.wordpress.com/2011/07/03/delta-wenus-w-zone-europa/feed/ 0 Gatha delta_of_venus http://anaisn.wordpress.com/2011/03/31/google-mowi-ze/ http://anaisn.wordpress.com/2011/03/31/google-mowi-ze/#comments Thu, 31 Mar 2011 13:38:03 +0000 Gatha http://anaisn.wordpress.com/?p=706 ]]> istnieję :) Jak na razie na pierwszej stronie, po wpisaniu w wyszukiwarkę hasła „anais nin”. Google makes my day!

„Morning Song”

Let the phone ring, let’s go back to sleep
Let the world spin outside out door, you’re the only one that I wanna see
Tell your boss you’re sick, hurry, get back in I’m getting cold
Get over here and warm my hands up, boy, it’s you they love to hold
And stop thinking about what your sister said
Stop worrying about it, the cat’s already been fed
Come on darlin’, let’s go back to bed
Put the phone machine on hold
Leave the dishes in the sink
Do not answer the door
It’s you that I adore-
I’m gonna give you some more
We’ll sit on the front porch, the sun can warm my feet
You can drink you coffee with sugar and cream
I’ll drink my decaf herbal tea
Pretend we’re perfect strangers and that we never met…
My how you remind me of a man I used to sleep with
that’s a face I’d never forget
You can be Henry Miler and I’ll be Anais Nin
Except this time it’ll be even better,
We’ll stay together in the end
Come on darlin’, let’s go back to bed
Put the phone machine on hold
Leave the dishes in the sink
do not answer the door
It’s you that I adore-
I’m gonna give you some more

Mary V. Dearborn: The Happiest Man Alive. A biography of Henry Miller, Simon & Schuster, Nowy Jork 1991.

Millerem zainteresowałam się z powodu jego relacji z Anais, ale jak dotąd znałam fakty z jego życia mniej więcej do lat 40, kiedy po wybuchu drugiej wojny światowej wrócił do USA, a jego romans z Anais miał się ku końcowi. Cały czas mam w planach lekturę Czarnej wiosny i Cichych dni w Clichy, a także wydanych listów do przyjaciół oraz innych powieści i szkiców. Przecież Miller to nie tylko Zwrotniki i Różoukrzyżowanie :)

W tej biografii zabrakło mi Anais. Mogłoby się wydawać, że ich romans to legenda w światku literackim i że oboje byli dla siebie postaciami ważnymi. Autorka jednak bardziej skupia się na jego małżeństwie z June i innymi kobietami (co też było dla mnie pewnym odkryciem, bo nie studiowałam jego życiorysu tak wnikliwie jak życiorysu samej Anais). W sumie miał ich aż 5! Każda młodsza o 20-30 lat (oprócz pierwszej).

To, że Miller erotomanem gawędziarzem był, powszechnie wiadomo. Ale to, że męczył go ten wizerunek i próbował go zmienić trochę mnie zaskoczyło. Do tej pory Henry kojarzył mi się raczej z mizoginicznym samcem alfa, podsycającym własną legendę. Oczywiście analizując jego twórczość można dojść do wniosku, że Henry nie chciał być jedynie autorem „zbereźnych książek”, a seks i wulgaryzmy traktował jako środek wyrazu, próbę oddania jak najpełniej rzeczywistości i świata, w którym żyje człowiek. Porywał się na bardziej ambitną literaturę, jednak nie był rozumiany przez swoich fanów. Tak naprawdę ten wizerunek playboya, „znawcy” kobiet i seksu ukształtowali jego wielbiciele, naśladowcy i media.

Uwielbiany na początku lat 60, znienawidzony niecałą dekadę później przez feministki – taki był Henry Miller. Jego stosunek do kobiet i postrzeganie ich ról przysporzyły mu wrogów – wraz z rozwojem ruchu feministycznego i postępującego wyzwolenia twórczość Millera zaczęła być analizowana pod kątem relacji płci. Okazało się, że ten przywiązany do tradycji romantyk (jakim niewątpliwie był) to niedopasowany do zmieniających się czasów mizogin, który nigdy nie zrozumiał w czym tkwił problem i dlaczego jego poglądy na role kobiet i mężczyzn tak bardzo raziły.

Jego związek  z Anais również wzbudza kontrowersje. Paradoksalnie sama Anais jest trudna do zdefiniowania jeśli chodzi o feminizm. Dla jednych jest ikoną ruchu, pierwszą kobietą piszącą bez zahamowań o kobiecej seksualności, buntującą się przeciw patriarchalnemu systemowi, jaki Henry narzucał w ich małym literackim kręgu. Dla innych stanowi ucieleśnienie poddaństwa kobiety wobec mężczyzny, zapatrzenia w pierwiastek męski oraz typowy przykład freudowskiego konceptu zazdrości o penisa. Sama w końcu przyznała, że jeśli chce być artystką, musi być jak mężczyzna. Nie można być kobietą i artystką  zarazem. Twórca to mężczyzna, kobieta może być co najwyżej muzą. Jednak Anais nie akceptowała takiego porządku, raczej z goryczą mówiła o nierówności świata sztuki. Jak więc taka kobieta i taki mężczyzna mogli być ze sobą, a ich płomienny romans  zapisał się w historii literatury? Na ile prawdziwe były ich relacje, a ile dopowiedziała sama Anais? Czy w dzisiejszym świecie możliwa jest jeszcze taka miłość? Jacy byliby Anais i Henry XXI wieku?

Pan okazał się bardzo sympatyczny i pomocny w szukaniu książek Anais. Najpierw rzuciła mi się w oczy Women of Words z obrazkiem na okładce przedstawiającym Anais Nin. Spytałam pana, czy nie ma innych książek o Anais. Zostało mu niewiele, ale to co miał wcześniej i tak już stoi na mojej półce – Dzienniki, korespondencja z Henrym Millerem… Niełatwo mnie zadowolić :)

Udało mu się znaleźć House of Incest, którą w końcu dostałam w prezencie :) Umówiliśmy się na następny tydzień, ale niestety Nowy Jork ma tyle atrakcji, że nie da się wszystkiego przewidzieć i zaplanować.

Mam więc kolejny cel przy następnej wizycie w NYC – odwiedzić go i znowu spytać o książki Anais Nin. Fajnie mieć znajomego sprzedawcę książek w NYC :) Brzmi dumnie!

A oto moje trofea:

Ja nie polecę 5 blogów z dziedzin innych niż moja, bo zamknęłam się w swoim kręgu i nie wyściubiam spoza niego nosa (kiedy mam już czas…). Za to pomyślałam sobie, co by robiła Anais w dzisiejszych czasach? Czy pisałaby bloga o swoim życiu, pisarskich zmaganiach i romansach? Zakładając, że Hugo wiedział o wszystkim nawet wtedy, kiedy Anais nie pozwalała zbliżać mu się do swojego Dziennika – czy dzisiaj czytywałby jej bloga i nadal udawał, że nic się nie dzieje?

Czy Anais byłaby na tyle „odważna”, żeby się przyznać do swojego bloga i czekałaby na opinie Henry’ego i innych czytelników i jak by je komentowała? Być może jej lęk przed cudzymi opiniami skłoniłby ją do cenzurowania każdego komentarza i umieszczania tylko tych pozytywnych. Ciekawe, czy Henry też miałby swojego bloga. Wtedy mogliby nawzajem komentować swoje wpisy i prowadzić długie dyskusje, widoczne dla innych czytelników.

Z drugiej strony – styl życia Anais dzisiaj nikogo by nie szokował. Przynajmniej już nie tak bardzo, jak wtedy. Dzisiaj to prawie normalne, że ludzie mają romanse i nadal trwają w małżeństwie, a druga strona udaje, że o niczym nie wie. Kobieta mówiąca o seksie i swoim życiu erotycznym też już nie szokuje jak kiedyś, chociaż nadal nie wypada korzystnie w porównaniu z mężczyzną „chwalącym się” swoimi licznymi doświadczeniami. Może dlatego kobiety prowadzą blogi i wydają książki pod pseudonimami, a ich ujawnienie staje się wielką sensacją.

Anais pisała kiedyś pod pseudonimem opowiadania erotyczne i nigdy nie zamierzała ich wydać. Może dzisiaj również nie przyznawałaby się otwarcie do swojego bloga, ale dzięki temu nie musiałaby cenzurować swoich wpisów, tak jak kiedyś Dziennika. Wyobrażam ją sobie siedzącą w paryskiej kafejce z dostępem do internetu, pochylającą się nad swoim małym notebookiem…  Ostatnie kliknięcie i pojawia się najnowszy wpis.

Znak czasu, ale to jednak nie to samo, co zapełnianie odręcznym pismem kartek niezliczonych zeszytów, z których każdy miał swój tytuł. Moim marzeniem nadal pozostaje biblioteka UCLA i dostęp do zgromadzonych tam tomów Dziennika Anais. I jednak wolę Anais z zeszytem i piórem :) Notebook pozostawiam sobie do pisania bloga o niej.

Tadam tadam!